Top 10/50 van 2022

Tijd voor de eindlijst van 2022. De top-10  met een korte uitleg, en dan nog 40 platen die de top-10 niet haalden maar wel de moeite van het beluisteren waard waren.

	Band	Plaat	Song
1	… And You Will Know Us By The Trail Of Death	XI – Bleed Here Now	Growing Divide
	Elke plaat van … And You Will Know Us is een gegarandeerde top-10 hit, en dus moest het er een keer van komen dat ze de toppositie voor zich opeisen. Boordevol mooie herrienummers, en daarom koos ik voor een rustpuntje als beste song.
2	Fontaines DC	Skinty Fia	In ár gCroithe Go Deo
	Nog zo’n voorspelbare groep, als ze een plaat uitbrengen wordt het een toppositie. Met een heel aparte plaatopener.
3	Frank Turner	FTHC	A Wave Across a Bay
	De hele plaat is prachtig, maar op deze plaat staat wel hét kippenvel nummer van 2022. Een prachtig eerbetoon aan de dood van zijn vriend in 2018, Scott Hutchison van Frightened Rabbit.
4	Arcade Fire	WE	Age Of Anxiety
	We hebben er best lang op moeten wachten, maar dat was het wachten waard. En ook – eindelijk weer een Arcade Fire plaat die van begin tot eind prachtig is.
5	Drive-By Truckers	Welcome 2 Club XIII	Maria’s Awful Disclosures
	Southern Rock, Americana, die gewone Amerikaanse rock, ik ga het in de loop van de jaren steeds meer waarderen. Niet teveel pretenties, lekkere muziek. Drive-By Truckers is er een typische representant van.
6	Spencer Krug	Twenty Twenty Twenty Twenty One	Slipping In And Out Of The Pool
	Het is altijd afwachten onder welke naar Spencer Krug dit jaar een plaat zal uitbrengen. Z’n eigen naam deze keer. Ook voor hem geldt – altijd top-10.
7	Courting	Guitar Music	Tennis
	De  minst bekende band uit mijn lijstje, wellicht ook de jongste, met pas hun eerste volledige plaat. Speelse elektronische post-punk, doet het vast goed op feestjes of festivals.
8	A Place To Bury Strangers	See Through You	Love Reaches Out
	Dat was lang geleden, maar hun shoegaze blijft de moeite waard.
9	Billy Talent	Crisis Of Faith	Forgiveness
	Voor de Canadezen van Billy Talent moeten we nog verder terug in de tijd. Muziek voor tieners vond ik 20 jaar geleden, dus ik was aangenaam verrast.
10	Eddie Vedder	Earthling	Invincible
	Nou, vooruit dan, ook nog een artiest die iedereen kent in de top-10. Niet akoestisch solo deze keer zoals in de tijd van Into The Wild, maar gewoon rock á la Pearl Jam.

11	PJ Harvey	B-Sides, Demos & Rarities	.
	Een extraatje, dat doe ik meestal met verzamelaars. Maar deze is wel heel bijzonder. 59 liedjes, en driekwart daarvan zou niet misstaan in het reguliere werk van Polly Jean. Om  hier de beste uit te kiezen …….

	Band	Plaat	Song
	Liam Gallagher	C’mon You Know	Don’t Go Halfway
	King Gizzard & The Lizard Wizard	Omnium Gatherum	Evilest Man
	Kurt Vile	(Watch My Moves)	Wages Of Sin
	Editors	EBM	Karma Cliimb
	American Aquarium	Chicamacomico	Chicamacomico
	Black Country New Road	Ants From Up Here	Basketball Shoes
	Kevin Morby	This Is A Photograph	A Random Act Of Kindness
	Spoon	Lucifer On The Sofa	The Devil & Mr Jones
	Hello Venray	Coffee and Cake	Jazz
	Rolling Blackouts Coastal Fever	Endless Rooms
	Belle & Sebastian	A Bit of Previous	Talk To Me, Talk To Me
	Wilco	Cruel Country	Cruel Country
	Pixies	Doggerel	Who’s More Sorry Now
	Cool Greenhouse	Sod’s Toastie	Hard Rock Potato
	EELS	Extreme Witchcraft	Better Living Through Desperation
	Midlake	For The Sake Of Bethel Woods	Bethel Woods
	Slipknot	The End, So Far	Hivemind
	Loop	Sonancy	Isochrone
	Andrew Bird	Inside Problems	Underlands
	Pink Mountaintops	Peacock Pools	Nikki Go Sudden
	Bloc Party	Alpha Games	The Peace Offering
	Klangstoff	Godspead To The Freaks	Death04
	Rammstein	Zeit	Giftig
	Traams	Personal Best	Comedown
	Tramhaus	Roodkapje Sessies	Karen Is A Punk
	Smile	A Light For Attracting Attention	Open The Floodgates
	Soft Moon	Exister	Become The Lies
	Destroyer	Labyrinthithis	It’s In Your Heart Now
	Jack White	Entering Heaven Alive	Please God Don’t Tell Anyone
	Jack White	Fear Of The Dawn	Hi-Di-Ho
	Bill Calahan	Reality	Coyotes
	Hot Water Music	Feel The Void	Killing Time
	Alexisonfire	Otherness	World Stops Turning
	No Age	People Helping People	Rush To The Pond
	Panda Bear & Sonic Boom	Reset	Edge Of The Edge
	Muse	Will Of The People	Kill Or Be Killed
	Gwenno	Tresor	Ardamm
	Nick Cave	Seven Psalms
	Green Day	BBC Sessions	Nice Guys Finish Last
	Hawkwind	Dreamworkers Of Time

Circulair for kids

 Een paar weken geleden deden we met de kleinkinderen de jubileumwandeling van Stichting Jarige Job. Door de Rotterdamse binnenstad, circulair met een speelse knipoog, en tot slot een opvoedkundig tintje - verjaardagscadeaus inpakken voor kinderen die anders een cadeau moeten missen.

Nu alle pakjesavonden weer achter de rug zijn moest ik denken aan de foto die ik daar maakte, van een feestpak gemaakt van gebruikt inpakpapier. En toen moest ik weer denken aan mijn moeder.

Jarenlang vierden we met het gezin Sinterklaasavond, zelfs toen we al lang het huis uit waren en onze eigen gezinnen hadden. Vooral mijn moeder deed ieder jaar weer haar uiterste best er een heerlijk avondje van te maken. We moesten de cadeaus wel voorzichtig openmaken, geen wild gescheur, want dan kon ze een deel van het inpakpapier volgend jaar weer gebruiken. Van wie zou ik het hebben?

Gevolg was wel dat er ieder jaar minstens één cadeau was met twee namen. De naam van vorig jaar, en de naam van dit jaar. De enige die uitsluitsel kon geven was mijn moeder, en ook zij wist soms niet wie dit cadeau uit mocht pakken.

Zit alle inpakpapier van dit jaar nog in de papiercontainer? Wie weet zit er nog iets bruikbaars tussen voor de knutseldoos of de verkleedkist.

Circulair

 Ik heb het vermoeden dat circulariteit de komende tijd regelmatig terug zal komen in mijn bijdragen over duurzaamheid. Af en toe misschien vanuit een bijzondere invalshoek.

Wij wonen in een 170 jaar oud rijksmonument, 15 jaar geleden verbouwd tot een comfortabel woonhuis. De projectontwikkelaar had heel andere plannen - alles tegen de vlakte en dan een mooi nieuw appartementencomplex. Dat ging gelukkig niet door.

Ik zal eerlijk toegeven dat destijds het begrip circulariteit geen moment in onze gedachten is geweest, maar met terugwerkende kracht was het dat natuurlijk wel - hou een product zo lang mogelijk in stand, of dat nu een smartphone, een auto of een huis is. En met name bij huizen en gebouwen is dat ook heel logisch, ze krijgen dan de eretitel monument (bijna net als een auto die een oldtimer wordt).

Vaak levert het in stand houden van een oud gebouw ook nog eens prachtige plaatjes op, zomaar op een middag in Rotterdam.    

De kolonisatie van de toekomt

Om meteen met de deur in huis te vallen, niets in deze post is van mijzelf. Alle credits gaan naar David van Reybrouck, de Belgische schrijver en historicus. Hij hield de Huizinga lezing met bovenstaande titel. Wat is zijn stelling?

Onze rijkdom in de zogenaamde Gouden Eeuw is gestolen. Al die prachtige panden in Amsterdam, Haarlem, Hoorn, Middelburg, allemaal geroofd uit onze koloniën. Tot zover niets nieuws, dit is inmiddels algemeen geaccepteerd. Maar hij gaat verder.

Alle rijkdom die we nu verzamelen stelen we ook. Alles wat we nu meer gebruiken dan de draagkracht van de aarde stelen we van de toekomst. Wat we nu teveel nemen moet een keer teruggegeven worden, door onze kinderen en kleinkinderen.

Het besef over de Gouden Eeuw is pas eeuwen later gekomen. Het besef van de kolonisatie van de toekomst is er nu al, en iedere dag dat we daarmee doorgaan vergroten we de schuld aan toekomstige generaties.

Zoals gezegd, niet origineel van mijzelf, maar ik vond het toch de moeite waard om te delen. Denk er over na, kom in actie. De toekomst zal ons wellicht een beetje dankbaar zijn.

Pop-up

 Afgelopen zaterdag waren we in MUCE - het Museum of Circular Economy in hartje Antwerpen. Een pop-up museum, een maandlang open in een nog verder op te knappen winkelpand. Een uurtje kijken naar leuke duurzame initiatieven, een uurtje nadenken hoe het anders kan. Niet veel eyeopeners voor iemand als ik die al fulltime met duurzaamheid en circulariteit bezig is, voor minder professionele bezoekers vallen er vast wel wat schellen van de ogen. Voor mij had het ook wel iets minder artistiek gemogen, en wat meer technisch. Circulair beton zet meer zoden aan de dijk dan opgezette vlinders. Maar toch, wat een leuk initiatief!

Maar voor een uurtje ga je niet naar Antwerpen, dus je combineert het met wat cultureels, een Belgisch biertje en vooruit - een wandeling over de Meir. Daar liepen we weer tegen een pop-up aan. Een pop-up winkel deze keer, It's all about Christmas. Pop-up is duidelijk, 3 maanden scoren en dan weer wegwezen. Maar wat een flagrante tegenstelling met MUCE. Niks circulair. Een halve scheepslading containers uit China, voor eenmalig gebruik en dan ook nog maar een paar weken per jaar. 

Over de hele wereld doen de knapste engineers hun uiterste best om producten circulair te maken - goede kwaliteit voor langdurig gebruik, tussentijds upgraden, daarna repareren, refurbishen, en pas als het echt niet anders kan recyclen. En tegelijkertijd wordt een grote winkel in de bekendste winkelstraat van België volgestouwd met troep, alvast enkele reis onderweg naar de afvalzak.

Twee keer pop-up in een middag - een opknapper en een afknapper.

Gaat technologie ons redden?

 

In m’n vorige blog schreef ik over het wankele evenwicht in mijn denken over klimaatverandering. Pessimistisch over “zijn we niet te laat”, optimistisch als ik lees over alle innovatieve duurzame initiatieven. Gaat het wel snel genoeg versus het lijkt nu echt wel of iedereen ermee bezig is.

Mijn interesse in duurzaamheid begon al heel jong, in mijn opvoeding. Deels door armoede, en daardoor zuinigheid, misschien ook wel deels door een gevoel van rentmeesterschap. Circulariteit zat er al heel vroeg in – je gooit niets weg tenzij het echt niet meer te repareren is.

De echte doorbraak kwam in 1972 met het Rapport van de Club van Rome. Grenzen aan de Groei was alarmerend en sloeg bij mij in als een bom. Tegelijkertijd geloofde ik in de kracht van technologische innovatie, het Evoluon maakte grote indruk. In de strijd tussen de tovenaar en de profeet stond ik vooral aan de kant van de profeet die heilig geloofde in milieubescherming door te minderen. Maar ik was niet keihard tegen de tovenaar die geloofde in vooruitgang en groei.

Er kwamen bewijzen, technologische oplossingen. We maakten een einde aan zure regen door zwavel uit benzine te halen, we verboden Cfk’s en het gat in de ozonlaag sloot zich. We stopten lozingen in de Rijn en zuiverden afvalwater, en de zalm kwam terug. En we bleven groeien, ongebreidelde groei werd het credo van zowel links als rechts. Van rechtse kant omdat dit nou eenmaal bij kapitalisme hoort, van links omdat socialistische arbeiders ook wilden meedelen in steeds meer. Groene milieugroepen werden splinterpartijen, roependen in een almaar uitdijende woestijn. En ik moet toegeven, ik deed er net zo hard aan mee. Stemmen op Groen Links maar wel de hele wereld afreizen en zeker niet consuminderen.

Tot de wal het schip dreigt te keren. Al in 1896 wisten we dat stijgende CO2 gehaltes zouden leiden tot temperatuurstijging, het versterkte broeikaseffect. Maar we lieten het gebeuren, tot het misschien wel te laat is. Zou technologie in staat zijn die exponentiële groei van klimaatproblemen tot staan te brengen, zelfs af te buigen naar beneden? Denkend aan grote groepen klimaatontkenners, aan wegduikende korte termijn bestuurders, aan perverse verdienmodellen, dan zonk de moed me in de schoenen. Tot ik me intensief inhoudelijk met verduurzaming bezig ging houden, en ik beslist niet als enige. Vrijwel alle klimaattwijfelaars hebben inmiddels hun ongelijk moeten erkennen, zelfs de notoir bureaucratisch trage Europese Unie gooit het roer ambitieus om. Innovatieve jonge startups pakken de handschoen op, bedrijven als Patagonia worden op handen gedragen, vervuilende multinationals dreigen hun license to operate en zelfs hun license to exist te verliezen. 

En ja, dan kom ik toch weer terug op technologie die het uiteindelijk moet doen. Natuurlijk moeten de juiste voorwaarden worden geschapen, en blijkbaar moet de tijd er ook rijp voor zijn. Maar dan komen alle creatieve geesten tot leven, studenten van technische universiteiten besmetten elkaar met het startup visus, alleen maar meestal met een groepje geestverwanten.

Jaloers?

Er zijn veel mensen die aan het eind van hun werkzame carrière uitkijken naar hun pensioen, en die jaloers zijn op collega’s en vrienden die er al uit gestapt zijn. Bij mij doet zich het tegenovergestelde voor. Nu ik mijn pensioenleeftijd bereikt heb ben ik eigenlijk jaloers op mijn jongere collega’s die soms nog tientallen jaren verder mogen. We zijn met zoveel innovatieve en uitdagende projecten bezig dat ik ze veel te leuk vind om er verder niet bij betrokken te kunnen zijn. Dat ik niet zal weten of ze al dan niet een succes worden, althans niet uit eerste hand.

Gelukkig heb ik een nieuwe kans gekregen. Ik doe weliswaar afstand van mijn operationele taken in de huidige organisatie, maar daar staat tegenover dat ik een nieuwe uitdaging heb, in ieder geval voor de komende drie jaar. Als programma manager duurzaamheid mag ik weer betrokken zijn bij leuke projecten, en nu ze volop gericht zijn op verduurzaming (en het belang zoveel groter is) zijn deze projecten wellicht nog leuker om te doen.

Als ik zie wat er allemaal aan uitdagingen zijn (een eufemisme!) zakt de moed me regelmatig in de schoenen. Komt het nog wel goed? Maar als ik dan ook zie wat er allemaal voor oplossingen verzonnen worden, dan worden de problemen toch weer echte uitdagingen, en krijg ik enorm veel zin om daarin mijn bijdrage te leveren. Misschien nog wel meer dan ooit.

De laatste jaren werd de wereld er in veel opzichten niet beter op. Dit lijkt de eerste periode in het bestaan van de mensheid dat kinderen het niet perse beter hebben dan hun ouders, integendeel zelfs. Ik benijd de huidige jongere generaties niet, ik ben blij dat ik niet meer voor de uitdagingen sta waar tieners en twintigers nu wel mee te maken hebben. Met name onzekerheid – hoe gaat het verder? Krijg ik ook nog de kans op een goed leven zoals mijn ouders en grootouders?

Maar pas geleden schoot me iets te binnen wat dit beeld een beetje deed kantelen.

Ik dacht aan mijn kleinkinderen, nu tussen de 1 en 8 jaar oud. Heel negatief gezegd - zij komen straks te leven in de wereld die wij op zo’n vreselijke manier verpest hebben. Maar juist van de andere kant bekeken, zij krijgen straks te maken met al die stappen die in de goede richting worden gezet, zij  mogen daar nog vele tientallen jaren volop aan meewerken. Zij zullen een wereld meemaken waarin ze oplossingen implementeren die de huidige problemen omkeren, naar een echt mooiere toekomst.

Jaloezie is een groot woord, want ik gun ze dat natuurlijk van harte. Laat ik het anders zeggen – ik benijd ze daar wel een beetje om. Wat een prachtig vooruitzicht!