De kolonisatie van de toekomt

Om meteen met de deur in huis te vallen, niets in deze post is van mijzelf. Alle credits gaan naar David van Reybrouck, de Belgische schrijver en historicus. Hij hield de Huizinga lezing met bovenstaande titel. Wat is zijn stelling?

Onze rijkdom in de zogenaamde Gouden Eeuw is gestolen. Al die prachtige panden in Amsterdam, Haarlem, Hoorn, Middelburg, allemaal geroofd uit onze koloniën. Tot zover niets nieuws, dit is inmiddels algemeen geaccepteerd. Maar hij gaat verder.

Alle rijkdom die we nu verzamelen stelen we ook. Alles wat we nu meer gebruiken dan de draagkracht van de aarde stelen we van de toekomst. Wat we nu teveel nemen moet een keer teruggegeven worden, door onze kinderen en kleinkinderen.

Het besef over de Gouden Eeuw is pas eeuwen later gekomen. Het besef van de kolonisatie van de toekomst is er nu al, en iedere dag dat we daarmee doorgaan vergroten we de schuld aan toekomstige generaties.

Zoals gezegd, niet origineel van mijzelf, maar ik vond het toch de moeite waard om te delen. Denk er over na, kom in actie. De toekomst zal ons wellicht een beetje dankbaar zijn.

Pop-up

 Afgelopen zaterdag waren we in MUCE - het Museum of Circular Economy in hartje Antwerpen. Een pop-up museum, een maandlang open in een nog verder op te knappen winkelpand. Een uurtje kijken naar leuke duurzame initiatieven, een uurtje nadenken hoe het anders kan. Niet veel eyeopeners voor iemand als ik die al fulltime met duurzaamheid en circulariteit bezig is, voor minder professionele bezoekers vallen er vast wel wat schellen van de ogen. Voor mij had het ook wel iets minder artistiek gemogen, en wat meer technisch. Circulair beton zet meer zoden aan de dijk dan opgezette vlinders. Maar toch, wat een leuk initiatief!

Maar voor een uurtje ga je niet naar Antwerpen, dus je combineert het met wat cultureels, een Belgisch biertje en vooruit - een wandeling over de Meir. Daar liepen we weer tegen een pop-up aan. Een pop-up winkel deze keer, It's all about Christmas. Pop-up is duidelijk, 3 maanden scoren en dan weer wegwezen. Maar wat een flagrante tegenstelling met MUCE. Niks circulair. Een halve scheepslading containers uit China, voor eenmalig gebruik en dan ook nog maar een paar weken per jaar. 

Over de hele wereld doen de knapste engineers hun uiterste best om producten circulair te maken - goede kwaliteit voor langdurig gebruik, tussentijds upgraden, daarna repareren, refurbishen, en pas als het echt niet anders kan recyclen. En tegelijkertijd wordt een grote winkel in de bekendste winkelstraat van België volgestouwd met troep, alvast enkele reis onderweg naar de afvalzak.

Twee keer pop-up in een middag - een opknapper en een afknapper.

Gaat technologie ons redden?

 

In m’n vorige blog schreef ik over het wankele evenwicht in mijn denken over klimaatverandering. Pessimistisch over “zijn we niet te laat”, optimistisch als ik lees over alle innovatieve duurzame initiatieven. Gaat het wel snel genoeg versus het lijkt nu echt wel of iedereen ermee bezig is.

Mijn interesse in duurzaamheid begon al heel jong, in mijn opvoeding. Deels door armoede, en daardoor zuinigheid, misschien ook wel deels door een gevoel van rentmeesterschap. Circulariteit zat er al heel vroeg in – je gooit niets weg tenzij het echt niet meer te repareren is.

De echte doorbraak kwam in 1972 met het Rapport van de Club van Rome. Grenzen aan de Groei was alarmerend en sloeg bij mij in als een bom. Tegelijkertijd geloofde ik in de kracht van technologische innovatie, het Evoluon maakte grote indruk. In de strijd tussen de tovenaar en de profeet stond ik vooral aan de kant van de profeet die heilig geloofde in milieubescherming door te minderen. Maar ik was niet keihard tegen de tovenaar die geloofde in vooruitgang en groei.

Er kwamen bewijzen, technologische oplossingen. We maakten een einde aan zure regen door zwavel uit benzine te halen, we verboden Cfk’s en het gat in de ozonlaag sloot zich. We stopten lozingen in de Rijn en zuiverden afvalwater, en de zalm kwam terug. En we bleven groeien, ongebreidelde groei werd het credo van zowel links als rechts. Van rechtse kant omdat dit nou eenmaal bij kapitalisme hoort, van links omdat socialistische arbeiders ook wilden meedelen in steeds meer. Groene milieugroepen werden splinterpartijen, roependen in een almaar uitdijende woestijn. En ik moet toegeven, ik deed er net zo hard aan mee. Stemmen op Groen Links maar wel de hele wereld afreizen en zeker niet consuminderen.

Tot de wal het schip dreigt te keren. Al in 1896 wisten we dat stijgende CO2 gehaltes zouden leiden tot temperatuurstijging, het versterkte broeikaseffect. Maar we lieten het gebeuren, tot het misschien wel te laat is. Zou technologie in staat zijn die exponentiële groei van klimaatproblemen tot staan te brengen, zelfs af te buigen naar beneden? Denkend aan grote groepen klimaatontkenners, aan wegduikende korte termijn bestuurders, aan perverse verdienmodellen, dan zonk de moed me in de schoenen. Tot ik me intensief inhoudelijk met verduurzaming bezig ging houden, en ik beslist niet als enige. Vrijwel alle klimaattwijfelaars hebben inmiddels hun ongelijk moeten erkennen, zelfs de notoir bureaucratisch trage Europese Unie gooit het roer ambitieus om. Innovatieve jonge startups pakken de handschoen op, bedrijven als Patagonia worden op handen gedragen, vervuilende multinationals dreigen hun license to operate en zelfs hun license to exist te verliezen. 

En ja, dan kom ik toch weer terug op technologie die het uiteindelijk moet doen. Natuurlijk moeten de juiste voorwaarden worden geschapen, en blijkbaar moet de tijd er ook rijp voor zijn. Maar dan komen alle creatieve geesten tot leven, studenten van technische universiteiten besmetten elkaar met het startup visus, alleen maar meestal met een groepje geestverwanten.

Jaloers?

Er zijn veel mensen die aan het eind van hun werkzame carrière uitkijken naar hun pensioen, en die jaloers zijn op collega’s en vrienden die er al uit gestapt zijn. Bij mij doet zich het tegenovergestelde voor. Nu ik mijn pensioenleeftijd bereikt heb ben ik eigenlijk jaloers op mijn jongere collega’s die soms nog tientallen jaren verder mogen. We zijn met zoveel innovatieve en uitdagende projecten bezig dat ik ze veel te leuk vind om er verder niet bij betrokken te kunnen zijn. Dat ik niet zal weten of ze al dan niet een succes worden, althans niet uit eerste hand.

Gelukkig heb ik een nieuwe kans gekregen. Ik doe weliswaar afstand van mijn operationele taken in de huidige organisatie, maar daar staat tegenover dat ik een nieuwe uitdaging heb, in ieder geval voor de komende drie jaar. Als programma manager duurzaamheid mag ik weer betrokken zijn bij leuke projecten, en nu ze volop gericht zijn op verduurzaming (en het belang zoveel groter is) zijn deze projecten wellicht nog leuker om te doen.

Als ik zie wat er allemaal aan uitdagingen zijn (een eufemisme!) zakt de moed me regelmatig in de schoenen. Komt het nog wel goed? Maar als ik dan ook zie wat er allemaal voor oplossingen verzonnen worden, dan worden de problemen toch weer echte uitdagingen, en krijg ik enorm veel zin om daarin mijn bijdrage te leveren. Misschien nog wel meer dan ooit.

De laatste jaren werd de wereld er in veel opzichten niet beter op. Dit lijkt de eerste periode in het bestaan van de mensheid dat kinderen het niet perse beter hebben dan hun ouders, integendeel zelfs. Ik benijd de huidige jongere generaties niet, ik ben blij dat ik niet meer voor de uitdagingen sta waar tieners en twintigers nu wel mee te maken hebben. Met name onzekerheid – hoe gaat het verder? Krijg ik ook nog de kans op een goed leven zoals mijn ouders en grootouders?

Maar pas geleden schoot me iets te binnen wat dit beeld een beetje deed kantelen.

Ik dacht aan mijn kleinkinderen, nu tussen de 1 en 8 jaar oud. Heel negatief gezegd - zij komen straks te leven in de wereld die wij op zo’n vreselijke manier verpest hebben. Maar juist van de andere kant bekeken, zij krijgen straks te maken met al die stappen die in de goede richting worden gezet, zij  mogen daar nog vele tientallen jaren volop aan meewerken. Zij zullen een wereld meemaken waarin ze oplossingen implementeren die de huidige problemen omkeren, naar een echt mooiere toekomst.

Jaloezie is een groot woord, want ik gun ze dat natuurlijk van harte. Laat ik het anders zeggen – ik benijd ze daar wel een beetje om. Wat een prachtig vooruitzicht!

Sustainability in CEA

 

A better world through positive SDG Impact.

Many speakers and exhibitors on this year’s Greentech will focus on technical solutions to minimize CO2 emissions. I will only briefly comment on one of our technical solutions later, but not focus on them in this presentation. They are of course very valuable and extremely important to avoid the disasters that are awaiting us if we continue on the road we have been on the last 200 years. Avoid disasters is how my feeling is on pessimistic days – it is already very close to 12 o’clock. But today I prefer to take the optimistic view – create a better world.

My  name is  Freerk Visser, and I speak to you in my role as Program Manager Sustainability at Batenburg Techniek, mother company of Hoogendoorn Growth Management and LetsGrow.com.

A better world! It may sound like an idealistic, somewhat “head in the cloud” idea but be aware, there are well defined goals with specific targets and performance indicators that clearly specify how a better world should look like. 17 Sustainable Development Goals, adopted by all UN member states in 2015 – a blueprint for prosperity for our planet earth and its nearly 8 billion inhabitants. An urgent call for action to end poverty and inequality, while at the same time tackling climate action and preserving our oceans and our forests. A sustainable road to 2030.

Talking about climate action, we usually think about reducing our own CO2 footprint. For a company, an organization this means gas and electricity, cars and other transportation, and materials and energy used in production processes. For a company like ours, creating software and dealing with knowledge, data and algorithms, our CO2 footprint is minimal compared to the impact we can have on sustainability for our customers, our positive impact on many of the sustainable development goals. This is one of the methods we use at Batenburg Techniek to measure our performance on sustainability. We picked 6 of the 17 SDGs, and we track our score, our positive impact on each of them. For us at Hoogendoorn SDG2 is the most important. Zero hunger is the very short description of SDG2, but if you drill down to the targets for this goal, promote sustainable agriculture is one of them, and that is where we – as sector Controlled Environment Agriculture can of course play an important role. I will come back to this at the end of my presentation.

A short sidestep. A study in 2021 by amongst others Wageningen University investigated the potential impact  of growing tomatoes in high tech greenhouses on 7 relevant SDGs. Amongst them of course SDG2 (zero hunger), SDG3 (good health) and SDG6 (clean water). But also SDG15 (Life on Land and biodiversity) .

I will not go into detail, but the general finding was that this method of growing food has a positive impact on all of the selected SDGs, with the exception of one – SDG7 – energy use.

We know that of course, and the current gas prices have once again demonstrated this clearly. But possibilities for improvement are huge, and many technical solutions are on display at this Greentech exhibition.

For Hoogendoorn (software) and LetsGrow.com (data), impact far exceeds our own CO2 footprint, obviously this is different for companies like BOAL, where material matters. Or for Koppert that has an altogether different impact on sustainability. Of course I will leave this to the other speakers.

Sustainability is more than the environment. Investors often speak about ESG - Environment, Social and Governance when they speak about a sustainable investment portfolio. Large investors are entering the attractive area of Controlled Environment Agriculture, and not only because of its attractiveness on financial ROI, but also because of the potential for positive impact. Portfolios with a high risk for climate change may lose value in the near future, so you’d better change towards sustainability now.

Batenburg Techniek is fully owned by such an investor, a so-called Family Office, with an ambitious plan to be the most sustainable Family Office in Europe.  This calls for action on all 3 aspects of ESG. Environment I have mentioned already. Social deals with physical and social safety for all our employees, with education and development, with employee satisfaction, but also with diversity and inclusion. Governance deals with doing honest business, fair trade, with transparency, and anti-corruption. Be aware that these aspects are also covered in the Sustainable Development Goals. For example SDG4 about education and SDG5 about gender equality.

Our sector can also play a role in these goals. With all our Dutch knowledge we can teach the rest of the world our methods of growing food in a sustainable way, and thus not only contribute to SDG2 zero hunger, but also to SDG4 Education.  We can bring greenhouses to the cities in developing countries where large communities of people live, and have a positive impact on SDG8 – decent work and economic growth.

But - sustainability is also a buzzword. I do not think you can find one exhibitor in this year’s Greentech that does not use the word somewhere in their marketing. This is good – the subject is finally on everybody’s agenda. But what does it really mean, how positive is your impact? Do you do sustainability like you do R&D, or HR? You have an HR department but do you really care about your people? You are sustainable, but are you really making progress? Or are you like the burglar who says “I robbed 10 houses last year, and this year I have robbed only 5, does that make me a better burglar?”

One of the buzzwords in Hoogendoorn’s marketing campaigns is Autonomous Growing. It is a buzzword for many others as well, but luckily we have evidence to show what this really means, when we won the Autonomous Greenhouse Challenge in 2020. I am proud to be part of that team. Plant Empowerment, the use of data, domain knowledge and intelligent algorithms can definitely make a difference – more with less. This is what I meant when I spoke earlier about the very small impact we have as a company when we minimize the CO2 footprint of our office and our cars, and the huge impact we can have when we produce 20% more vegetables per m², with up to 20% less input in gas, electricity and other inputs.

Prove that you are on the right track. Certification with a well-established certification office is another way of proving where you are on the road to sustainability, and setting targets for continuous improvement.

And if the proof is there – be proud and tell it. Our sector needs the attention for positive impact – we are under attack of environmentalists because of the huge need for fossil fuel in greenhouses.

Our investor is B Corp certified. B Cope certification means that you meet the highest standards on social and environmental performance. I am proud to be in this investment portfolio. An ambitious investor like this forces us at Hoogendoorn and LetsGrow.com to make real progress.

B Corp companies can be recognized as Best for the World. And thus we close the circle with my opening words. “Towards a better world”.

 

Foto

 

De top 30 van 2021

Zoals gewoonlijk – in de eerste helft van het jaar maak ik me zorgen of er wel genoeg goede muziek uitkomt, aan het eind van het jaar is het dringen in de top 10. In weer een jaar zonder optredens en zonder festivals moeten we het hier van hebben. De helft van de top 10 zijn oude bekenden, er zitten 2 mooie verzamelaars tussen, en een onvoorstelbare nummer 1. 

Onvoorstelbaar omdat The Bevis Frond een band is die al sinds 1986 bestaat, dit is hun 24e album en de eerste die op mijn netvlies terechtkomt. In alle recensies van deze plaat wordt het bevestigd – een band die maar niet wil doordringen tot het grote publiek, maar de recensenten die hen kennen lopen er mee weg. Deze #1 notering zal geen verandering brengen in de bekendheid van deze band uit London rond Nick Saloman. Waar moest ik aan denken? Aan Hüsker Dü, maar vooral aan Dinosaur Jr. Indierock met ruwe en lieflijke randjes, gitaarduels, nummers tussen 3 en 10 minuten. En het zijn er 20 dus het is een hele zit van bijna anderhalf uur, maar elke minuut is de moeite waard. En dan eindigen met ruim 10 minuten “Hang on to your trust in star signs / They may help you through the hard times / Hang on to your dreams of flying / Don’t you ever give up trying.” 

Daarna een hele tijd niks, en dan de rest van de top 10. 

Idles kost een paar draaibeurten voordat het kwartje valt. Joe Talbot is wat volwassener, wat persoonlijker, maar niet minder explosief, hij zingt niet voor niets “Are you ready for the storm?” 

Carnage begint sterk, maar eerlijk gezegd vind ik de tweede helft van de plaat wat inzakken. 

The War on Drugs is levert met I Don’t live her anymore een sterke plaat af, maar haalt niet het niveau van de vorige platen. 

En dan een van de verrassingen van 2021. Al bijna 10 jaar officieel niet meer als band bestaand, op een paar clubshows na in 2019. In 2020 een plotseling singletje wat in 2021 opeens een plaat met 8 nummers opleverde. De titelsong “2020 De Tering” is in Coronajaar 2021 nog net zo actueel. 

Deep States van Tropical Fuck Storm is ook sterk beïnvloed door de pandemie., met name de samenzweringstheorieën die opbloeiden. Nihilisme met humor. Wat de denken van G.A.F.F. Give-a-fuck-fatigue. Moe van het kan me allemaal niks schelen. 

 American Aquarium komt de tijd door het afstoffen van oude liedjes. Net buiten de top-10 gaan ze terug naar hun beginperiode, op Slappers, Bangers & Certified Twangers coveren ze vooral minder bekende Americana nummers uit de jaren ’90. Let op, het is volume 1, dus er zit vast meer in het vat. 

Jason Isbell produceerde een aantal American Aquarium albums, maar is natuurlijk veel bekender van Drive By Truckers en later van zijn eigen band 400 Unit. Georgia Blue is het resultaat van een weddenschap – als Biden deze staat zou winnen zou Jason voor een goed doel een cover album maken met artiesten uit Georgia. En wat een prachtige verzameling is dat geworden. Van Otis Redding en James Brown tot Allman Brothers en REM. 

Bij Arab Strap was het 16 jaar stil voor ze met een nieuw album kwamen – het wachten was de moeite waard. En dan nog een vaste waarde. Things Take Time, Take Time lijkt niet te gelden voor Courtney Barnett’s derde album. Een “kleine” plaat, minder urgent dan haar eerdere werk.

Het totale lijstje van dit jaar was 155 albums. Vorig jaar had ik me eenmalig gepermitteerd om een top 40 te posten omdat anders een paar mooie platen buiten de boot vielen. Dit is eigenlijk ook dit jaar weer het geval, maar dan zou ik er nu 50 moeten noemen. Het houdt niet op .... Dus - we beperken het tot 30. Sorry Foo Fighters, Dinosaur Jr. Tindersticks nog nog 17 anderen. Met alleen een uitzondering voor Life in the Pond van Roger Chapman.

Roger Chapman is de voormalige voorman van Family en later The Streetwalkers. Het Family nummer The Weaver's Answer uit 1970 is één van mijn absolute all-time favorieten. Roger is nu 79, en dus best opmerkelijk dat hij in 2021 nog met een nieuw album komt, wat ook nog erg de moeite waard is.