Alweer die managers

Een hele weekendbijlage wijdt De Volkskrant aan het fenomeen manager. Weliswaar voornamelijk gericht op managers in de zorg en het onderwijs, maar de teneur is duidelijk: vakmensen hebben alleen maar last van de managementlaag, ze kiezen voor kleinschaligheid (.... in plaats van) continu door een meten-is-weten manager te worden opgejaagd.Nu voel ik me ook niet direct thuis in de wereld van steeds grootschaliger, en ik werk ook niet in de publieke sector. Maar ik heb wel manager bij mijn naam staan, al vele jaren. En toevallig ben ik net deze maand begonnen met een intensief meetproces, cijfers verzamelen, analyseren.
Dan komen deze artikelen dus precies op tijd. Eigenlijk manage ik ook liever met een minimum aan cijfers, en zonder al te strakke controle. Maar soms lukt dat niet, ontsporen dingen en moet je wel een grondige cijfermatige analyse uitvoeren om het lek boven te krijgen, om de kar weer op de rails te zetten. Dat wordt dus de opgave voor de komende periode. Hoe leiden we alles weer in goede banen zonder dat de medewerkers, de vakmensen, het idee hebben dat ze worden geregeerd door cijfers? Hoe komen we tot een goede cijfermatige onderbouwing van onze activiteiten die tegelijkertijd sturend en stimulerend werkt?
Voor mij een spannende periode. Eerst de analyse, met wellicht verrassende resultaten (als ik ze al wist hoefde de analyse niet meer). Dan de projectmatige verbeteringen, volgens het beproefde (maar ook vaak verguisde) Six Sigma concept. En tegelijkertijd de medewerkers motiveren om mee te gaan in de route die we samen uitstippelen.

In de volgende blog: cijfers!

De Top 30 van 2011

Het is weer vakantieweek, tijd voor een terugblik op het muzikale jaar. 161 CD's leken mij de moeite van het beluisteren waard, dertig daarvan het ik op volgorde gezet. Waarbij die volgorde natuurlijk een momentopname is. Met op 1 alweer: Canada.

1	Fucked Up	David Comes To Town	Eindelijk weer eens een lekker harde punkplaat die diepe indruk maakt. En niet alleen op mij – hij haalde ook de top-10 van de OOR jaarlijst. Luister en huiver
2	Circle Takes The Square	Decompositions Volume I	Het was 7 jaar geleden dat het schitterende As The Roots Undo verscheen, en nu dan eindelijk de opvolger. Heel weinig mensen houden hiervan – ik nog wel. Luister
3	Wilco	The Whole Love	Het moest er een keer van komen – Wilco hoog in de lijst. Na 10 albums heeft Jeff Tweedy nog niets ingeboet aan afwisselende zeggingskracht. Luister
4	Pains of Being Pure at Heart	Belong	Niet de eerste keer dat deze New Yorkers hoog in de lijst staan. Shoegaze blijft trekken. Jammer dat ik ze niet tegenkwam tijdens de vakantie in hun stad. Luister
5	… And You Will Know Us By The Trail of Dead	Tao of the Dead	Nog zo’n band – het moest er een keer van komen. Luister
6	Decemberists	The King is Dead	Ingetogener dan het bombastische (maar schitterende) Hazards of Love. Bekroondmet een prachtig optreden in Paradiso. Luister
7	Kurt Vile	Smoke Rings For My Halo	Een vast waarde in mijn lijstjes, ik kijk nu al uit naar een optreden in Europa begin volgend jaar. Luister
8	War on Drugs	Slave Ambient	Dit jaar versloegen ze bijna hun voormalig bandlid Kurt Vile, hij staat hierboven. Luister
9	The Veils	Troubles of the Brain	Een al lang aangekondigde full length bleek toch eigenlijk niet meer dan een uitgerekte EP. Maar voor begin volgend jaar staat weer een nieuwe CD  gepland. Luister
10	Spinvis	Tot Ziens, Justine Keller	Jarenlang kon het me niet echt bekoren. Goed, maar er sprong geen vonk over. Dit jaar wel, en niet alleen bij Erik de Jong, maar ook bij de nieuwste CD’s van Eefje de Visser en Roos Rebergen (Roosbeef). Luister
11	Feist	Metals	Prachtige muziek vond ik het al, maar deze CD beluisterde ik iets vaker. En dan haalt het zomaar de eindlijst. Luister
12	Cage The Elephant	Thank you Happy Birthday	Klinkt pretentieloos, maar is het juist niet. Luister
13	Disappears	Guider	Gooi er nog maar een shoegaze bandje tegenaan, met lekker lang uitgesponnen nummers. Luister
14	Yuko	As if we were Dancing	Belgen die dEUS verslaan. Wat een prachtige indie. Luister
15	Psychic Ills	Hazed Dream	Voor electronisch experimenteel moet je nog steeds in New York zijn. Luister maar eens
16	Social Distortion	Hard Times and Nursery Rhymes	Old heroes never die, zelfs Mike Ness niet. “White Light, White Heat, White Trash” zullen ze nooit evenaren, dat staat niet voor niets in mijn all time top 10. Maar sommige nummers ... Luister
17	Thursday	No Devolución	Ik heb familieleden die hier helemaal stuk van zijn, en dan vooral van het beroemde “Full Collapse”. Voor mij was dat nooit de #1 emocore CD, hun zesde CD die dit jaar uitkwam steekt daar ruim bovenuit. Luister
18	Tapes ‘n Tapes	Outside	100% lo-fi indie. Vaste prik in mijn lijst, een band waar je nooit aan hoeft te twijfelen. Luister
19	Tom Waits	Bad as Me	Het kan niet altijd feest zijn. Een prachtige afwisselende CD, met een goed overzicht van ’s mans oeuvre. Luister
20	Stephen Malkmus & The Jicks	Mirror Traffic	Drie oude indiehelden leven nog volop. J Mascis met een bijna accoustisch “Several Shades of Why”, Robbert Pollard zette maar liefst 26 indiepareltjes op “Let it Beard” van de Boston Spaceships. En Stephen Malkmus toerde met Pavement, maar maakte een CD  met the Jicks. Luister
21	Naked & Famous	Passive Me, Aggressive You	Een leuk jong bandje, en de enige hitsingle uit mijn lijstje. Wie kent het niet?
22	Fink	Perfect Darkness	Een prachtig optreden op Lowlands. Als muziek tranen in je ogen brengt (en niet alleen bij de luisteraars, ook bij de muzikant zelf). Rillingen
23	Phoenix Foundation	Buffalo	Het hoeft niet altijd hard te zijn. Subtiel en breekbaar kan ook. Luister
24	Erland & The Carnival	Nightengale	Weirdfolk, zo heet deze muziek. Luister
25	Dark Captain	Dead Legs and Alibis	Een beetje lastig te kwalificeren, is het indie folk of is het shoegaze? Zeg het zelf
26	Twilight Singers	Dynamite Steps	Gewone rock mag toch ook nog wel. Luister
27	Flying Horseman	Wild Eyes	Nog een keer België. Bezwerend, opzwepend. Luister
28	Eefje de Visser	De Koek	Prachtig breekbaar. Misschien staat deze CD wel veel te laag in de lijst. Luister
29	Roosbeef	Omdat Ik Dat Wil	En dan moet Roos er natuurlijk ook in. Luister
30	Beirut	The Rip Tide	Verscheidene CD’s verdrongen zich op de  laatste plaats in deze top 30. Toch maar een groep waar de critici lovend over spreken. En ik nu ook. Want let wel: nummer 30 in deze lijst is nog altijd genieten. Luister

Dat heb ik weer

Gummbah is een cartoonist van liefde en haat. Lang niet iedere cartoon spreekt me aan, maar lang geleden (misschien wel 15 jaar?) heeft één cartoon zoveel indruk gemaakt dat ik sindsdien vaak op internet gezocht heb. Niet te vinden.
Zondag struinde ik op zolder door een doos met foto's en krantenknipsels, en wat kwam er tevoorschijn? Wie bewaart heeft wat, en dat geldt zeker voor deze doos.



 
En hoe is de cartoon na al die jaren? Oordeel zelf.

Met dank aan Gummbah - ik ga ervan uit dat dit voldoende is om het copyright te respecteren.

The West and the Rest

Een paar weken geleden las ik het boek van Niall Ferguson - The West and the Rest. In dit boek probeert Ferguson the verklaren waarom het "Westen" sinds 1492 de dominante beschaving is geworden, en waarom dat bijvoorbeeld China niet gelukt is, ondanks dat zij in de vijftiende eeuw veel verder op het pad van beschaving waren dan wij Europeanen.
Het is een prikkelend boek, met onder andere de vraag waarom achter het IJzeren Gordijn een Amerikaanse jeans een tijd lang gold als het ultieme statussymbool. Konden de Russen zelf geen spijkerbroeken produceren? En waarom is MacDonalds de eerste uiting van westerse beschaving wanneer een land zich daarvoor open stelt.

Maar ook veel serieuzere aspecten worden belicht. Als het Westen vijfhonderd jaar de wereld heeft gedomineerd, kan het dan ook zomaar afgelopen zijn. Ferguson is daar mild over - het is meer dat de rest van de wereld nog verder verwesterd. Maar hoe lang domineren wij nog? Dat is een vraag die dit jaar toch wel heel nadrukkelijk op de voorgrond treedt. Betekent de Arabische Lente een verdere verwestelijking, of gaan die landen juist terug naar hun islamitische cultuur? En een nog veel prangender vraag: waar eindigt de euro crisis. Europa aan het infuus, gevoed door het dan weer oppermachtige China?

Het einde der tijden wordt regelmatig voorspeld, en ik zal de laatste zijn om daaraan mee te doen. Maar spannend is het wel.

Baarden

Wat is dat opeens toch met baarden? De nieuwe CD van Guided by Voices frontman Robert Pollard (nu onder de naam Boston Spaceships) heet Let it Beard. Trouwens - weer een enorme aanrader.

En deze week heeft de Volkskrant een artikel over meerdere pagina’s, geheel gewijd aan de nieuwe baarden.

Dan ik. Mijn vroegere manmoedige pogingen tot het kweken van gezichtsbeharing heb ik snel gestaakt, toen het meer de lachlust van anderen opwekte dan leidde tot een stoer mannelijk uiterlijk. Het lukte uiteindelijk wel een soort van five o'clock shadow te laten ontstaan, maar dan pas na een dag of drie. Alleen iets voor in de vakantie dus.

Gelukkig raakten snorren en baarden al gauw helemaal uit en viel ik niet op in het straatbeeld. Tot nu. Zal ik het nog eens proberen?

De waarheid in het midden

Ik heb op het werk regelmatig te maken met dingen die verkeerd zijn gegaan. Orders die niet goed zijn uitgevoerd, installaties die niet werken, klanten die klagen. Je ziet vaak dat partijen dan lijnrecht tegenover elkaar komen te staan, dat ze beide de ander de schuld geven, dat de oorzaak uitsluitend bij de ander ligt. Ons valt niets te verwijten.


Een onderaannemer voert een werk slecht uit, niet volgens onze instructies, met een rommelige installatie en een ontevreden klant tot gevolg. We gaan hevig tekeer tegen de onderaannemer: hoe is het mogelijk dat hij er zo’n rotzooi van maakt. Maar dan blijken onze instructies toch niet helemaal duidelijk te zijn geweest, en de toegeleverde materialen waren niet compleet. Bovendien - we komen wel erg laat met onze opmerkingen, zodat herstel bijna niet meer mogelijk is.

We komen op een werk aan en dan blijkt dat we veel te vroeg zijn – de opdrachtgever is nog lang niet klaar. Hoe is het mogelijk? We hadden nog wel zo gezegd dat we er vandaag om acht uur zouden zijn. Maar dan blijkt dat we dat vier weken geleden eenzijdig hebben afgesproken, terwijl de klant toen al had gezegd dat dit wel erg krap was. Onze projectleider heeft de monteurs maar op hoop van zegen weggestuurd.

Kortom – in veel gevallen ligt de waarheid in het midden – het is zelden helemaal zwart of wit. Het grijze gebied is groot.
Hoe voorkom je dit grijze gebied? De beste methode blijft om steeds even in de schoenen van de andere partij te gaan staan. Is de afspraak van twee kanten duidelijk? Weten we precies wat we van elkaar verwachten? Lees je email of de instructie nog eens door, nu vanuit de ontvanger.

Er is een gebied waar wat mij betreft de waarheid NIET in het midden ligt. Tussen de opvattingen van Geert Wilders en de mijne is GEEN grijs gebied, en dat zal er ook niet komen. Hier ligt de waarheid helemaal aan mijn kant!

The Luminous Interval

Tijdens de vakantie bezocht ik het Guggenheim Museum in Bilbao. Een aanrader – uiteraard. Ik werd vooral getriggerd door de tentoonstelling “The Luminous Interval, The D.Daskalopoulos Collection”, met daarin werken van meer dan 30 hedendaagse kunstenaars.
De naam van de tentoonstelling komt uit het werk van de Griekse filosoof Nikos Kazantzakis. Hij zag het leven als een luminous interval, een periode van ontbinding en verval als een noodzakelijke voorwaarde voor schepping en vernieuwing.

Dat deed me denken aan het veranderingshuis (zie eerdere blogs) waarin voor bedrijven hetzelfde geldt: een periode van chaos voordat het bedrijf rijp is voor vernieuwing.

John Bock – Palms – 2007 – D. Daskalopoulos Collection

Voor een overzicht van de kunstwerken, zie http://www.guggenheim-bilbao.es/microsites/the_luminous_interval/secciones/obras_destacadas/obras_destacadas.php?idioma=en